Minisnacks (82,4 kilo)

Voetbal en snacken zijn een twee-eenheid. De lucht van frituur hoort bij een voetbalkantine op zondag als Rene van de Kerkhof bij Willy. Voor wie daar nog aan mocht twijfelen, raad ik het pas verschenen boek aan over de carrière van Theo Jansen. Van alle voetballers is hij de ongekroonde snackkoning. Elke zondag eten ze bij Theo thuis een ‘frietje waterfiets’: een bak patat met twee frikandellen aan de zijkant (bij ons thuis heet dat een ‘supertje catamaran’). Bovendien laat Theo zich in het boek ontvallen dat hij met gemak een schaal met 30 bitterballen op kan en dan heeft ie nog honger. Ik herken veel van mezelf in Theo. Een goede frikandel speciaal kan me meer bekoren dan eten in een sterrentent. En dat het bij ons thuis jarenlang vrijdag frietdag was, wist de hele buurt.

Vandaag staat de derby tussen Sportclub Lochem en Witkampers op de rol. Zo’n 1500 man langs de lijn en als bestuurslid van de voetbalclub word ik, zoals na elke wedstrijd van het eerste, verwacht in de bestuurskamer. En zoals na elke wedstrijd – uit en thuis – wordt er na een minuut of tien een schaal met gestapelde minisnacks binnen gebracht. Gelukkig is de bestuurskamer vandaag goed gevuld en hoef ik de schaal maar 9 keer aan me voorbijgaan te laten gaan. Ik lach wat schaapachtig terwijl ik nip aan mijn spaatje rood. Ik ben goed bezig.